Black Hole

Liefde verdwijnt altijd op een zomerse manier: het lijkt alsof de zon schijnt, maar van binnen is het al min vijf en bevriezen je vingers, zelfs als je het stuur van je fiets vasthoudt. Je kunt wel ademen, maar de lucht brandt. Je geheugen speelt je elk detail voor: hoe ze de weg overstak, hoe haar voetstappen zachtjes op het asfalt klonken... En voilà, nu zit er een zwart gat in je borstkas, zo groot als het gevoel dat nog niet is bekoeld.

Zo gaat dat: de wereld om je heen leeft, vogels zingen, en van binnen is er een perfect vacuüm waar zelfs geen echo uit terugkomt. Alleen de motor zoemt, de wind snijdt, en het lijkt alsof als je sneller rijdt, het gat zal dichtgroeien. Maar nee, het wordt gewoon een deel van je. Zo'n zwart decor in je hart, passend bij de kleur van je zonnebril en je voorbije liefde.