Betty

Jaloezie klinkt hier niet als een tragedie, maar als een half grappig gesprek met de lucht zelf. Het tafereel verschijnt meteen voor mijn ogen: een landelijke kust, een oude Chevy, beslagen ramen en twee schaduwen die een vreemd, maar toch al te bekend scenario lijken te beleven. En ja, in elke regel klinkt sarcasme door - want wat blijft er anders over dan te lachen om het feit dat Betty mooier haar heeft en blijkbaar ook beter kan koken?

Achter de speelse jaloezie gaat een oprecht gevoel schuil - de wrok dat de woorden die zo ontbraken, nu gemakkelijk voor een ander worden uitgesproken. Maar er is bijna geen boosheid. Er is erkenning dat “hij altijd knap was”, er is zelfs respect voor de rivale, ironisch en een beetje pijnlijk. De muziek houdt dit alles in een licht ritme, waardoor het hartzeer verandert in een verhaal dat makkelijker te zingen is dan in stilte te doorstaan.