Changeling

Er zijn verhalen die klinken als een oud sprookje, maar dan zonder happy end. Het lijkt alsof er een raadselachtig persoon naast je staat: met rozen op de wangen, een eeuwige vreemdheid in de ogen, een vreemde, onmenselijke vrijheid. En in eerste instantie trekt dat alles je aan, alsof het magie is. Maar dan blijkt dat magie kan bijten.

De muziek houdt zich op dit fragiele evenwicht: herinnering en weemoed, erkenning en poging om los te laten. “We waren niet wie we dachten te zijn” klinkt als een refrein dat je zo vaak kunt herhalen als je wilt, maar dat maakt het niet makkelijker. En toch is er zachtheid - geen wraak, maar een rustige observatie van hoe het leven van een ander voorbijgaat, zonder nog te proberen in te grijpen. De pijn lijkt te zijn gebleven, maar nu klinkt het als een vreemd slaapliedje voor twee eens zo naïeve dromers.