Захищаю тебе

Het lied klinkt als een gebed en een eed tegelijk - zonder opzichtige pathos, maar met een diepte die je de adem beneemt. Hier gaat de oorlog niet alleen over wapens en frontlinies, maar ook over de handen die de grenzen bewaken: die van vaders, moeders en kinderen. Zelfs ruwe handpalmen worden een schild, want iedereen beschermt op zijn eigen manier.

De melodie draagt zowel zwaarte als tederheid in zich: in de regels over drones en beschietingen hoor je zowel staal als een trillende liefde voor het eigen land. Het is een hymne voor mensen die groter zijn geworden dan hun eigen angsten - want achter hen staat niet alleen hun land, maar ook de zon voor hun dochter, de kleuterschool voor hun kind, de toekomst voor iedereen. En het belangrijkste is dat de grenzen niet zozeer worden verdedigd door militaire insignes, maar door een geest die niet te breken is.