Beschrijving
Het klinkt als een brief aan de toekomst – niet over iets persoonlijks, maar over wat een hele generatie heeft meegemaakt. De vragen die kinderen ‘later’ zullen stellen, hangen in de lucht: was het warm, konden jullie liefhebben, waarom stortte de wereld in terwijl iemand liedjes over vrijheid zong? En in deze vragen voel je de angst om geen antwoord te vinden - maar ook de vastberadenheid om ten minste een stukje waarheid achter te laten.
De muziek zwelt aan als een bijeenkomst van gefluister dat verandert in een gezamenlijke kreet. Ze gaat over het feit dat er soms niets anders overblijft dan ons te verenigen, elkaar bij de hand te houden en te herhalen: “on dira”. En in deze volharding schuilt zowel bitterheid als hoop: zelfs als morgen de vraag te laat komt, kunnen we vandaag nog luid zingen.
Songtekst en vertaling
Origineel
Aux enfants de demain qui nous demanderont si nous avions du pain et ce que nous faisions, si l'été était chaud, si l'hiver était pur, si nous trouvions les mots pour parler du futur.
Lorsqu'ils demanderont comment un monde s'effondre, qu'oserons-nous répondre?
Aux enfants de demain qui nous demanderont si nous avions du vin et si nous nous aimions, si l'aube était sereine, si la nuit était tendre, quelles étaient nos peines, qu'avions-nous à attendre?
Et si on a osé toujours désobéir, que trouverons-nous à dire?
Peut-être dirons-nous qu'on était une poignée, quelques-uns, quelques-unes, puis soudain des milliers à se passer le mot, qu'importent les pressions, et à porter bien haut toutes nos convictions, à donner de la voix, à se donner la main, à lutter pour hier, à lutter pour demain. On dira, on dira.
Est-ce que ça suffira?
On dira, on dira qu'on criait pour Gaza.
Aux enfants de demain qui ne comprendront pas comment ce fut possible à une époque comme ça, à une époque où tout se sait dans l'immédiat, que disait quel ministre, que montrait quel média.
Lorsqu'il sera trop tard pour oser se morfondre, qu'oserons-nous répondre?
Aux enfants de demain qui demanderont un jour que disaient nos refrains, est-ce qu'ils parlaient d'amour, de lutte, de justice ou tout ça à la fois?
Ou est-ce que les artifices prenaient quand même le pas à l'avant-scène d'un monde à feu et à sang?
Qu'écoutait-on vraiment?
Peut-être dirons-nous qu'on était une poignée, quelques-uns, quelques-unes, puis soudain des milliers à se passer le mot, qu'importent les pressions, et à porter bien haut toutes nos convictions, à donner de la voix, à se donner la main, à lutter pour hier, à lutter pour demain.
On dira, on dira.
Est-ce que ça suffira?
On dira, on dira qu'on pleurait pour Gaza.
Aux enfants de demain qui nous demanderont si malgré nos combats, nos bonnes intentions, on est sûr et certain d'avoir vraiment tout fait quand la bande de Gaza devant nous s'éteignait, quand la bande de Gaza s'éteignait peu à peu devant les caméras et juste sous nos yeux.
Lorsqu'il sera trop tard pour oser se morfondre, qu'oserons-nous répondre?
Qu'oserons-nous répondre?
Nederlandse vertaling
Aan de kinderen van morgen die ons zullen vragen of we brood hadden en wat we deden, of de zomer warm was, of de winter zuiver was, of we de woorden vonden om over de toekomst te praten.
Als ze vragen hoe een wereld instort, wat durven we dan te zeggen?
Aan de kinderen van morgen die ons zullen vragen of we wijn dronken en of we van elkaar hielden, of de dageraad sereen was, of de nacht zacht was, wat was ons verdriet, waar moesten we op wachten?
En als we altijd ongehoorzaam zouden durven zijn, wat zullen we dan te zeggen hebben?
Misschien zullen we zeggen dat er een handjevol van ons was, een paar, een paar, en dan plotseling duizenden om het woord te verspreiden, ongeacht de druk, en om luid te spreken over al onze overtuigingen, om ons uit te spreken, om de handen ineen te slaan, om voor gisteren te vechten, om voor morgen te vechten. Wij zullen zeggen, wij zullen zeggen.
Zal het genoeg zijn?
We zullen zeggen, we zullen zeggen dat we voor Gaza schreeuwden.
Aan de kinderen van morgen die niet zullen begrijpen hoe dit mogelijk was in een tijd als deze, in een tijd waarin alles meteen bekend is, wat welke minister zei, wat er door welke media werd getoond.
Als het te laat is om te durven mopperen, wat zullen we dan durven te zeggen?
Aan de kinderen van morgen die zich op een dag zullen afvragen wat onze refreinen zeiden: gingen ze over liefde, strijd, gerechtigheid of dat allemaal tegelijk?
Of stonden de kunstgrepen nog steeds centraal in een wereld vol vuur en bloed?
Waar luisterden we eigenlijk naar?
Misschien zullen we zeggen dat er een handjevol van ons was, een paar, een paar, en dan plotseling duizenden om het woord te verspreiden, ongeacht de druk, en om luid te spreken over al onze overtuigingen, om ons uit te spreken, om de handen ineen te slaan, om voor gisteren te vechten, om voor morgen te vechten.
Wij zullen zeggen, wij zullen zeggen.
Zal het genoeg zijn?
We zullen zeggen, we zullen zeggen dat we om Gaza hebben gehuild.
Aan de kinderen van morgen die ons zullen vragen of we, ondanks onze strijd en onze goede bedoelingen, er zeker van zijn dat we echt alles hebben gedaan toen de Gazastrook voor ons aan het vervagen was, toen de Gazastrook beetje bij beetje aan het vervagen was voor de camera's en vlak voor onze ogen.
Als het te laat is om te durven mopperen, wat zullen we dan durven te zeggen?
Wat durven wij te antwoorden?