E Gratuit Sa Ne Zambim

Het is een doordringend gevoel, alsof iemand je nachtelijke angsten netjes op een rijtje zet en ze aan een touw hangt om ze aan de frisse lucht te laten drogen. De stad kijkt vanuit het raam met samengeknepen ogen: tanden en gebalde vuisten, verdiepingen, sigarettenrook, slaperige gezichten – en dat alles onder het verstandige, ietwat ruwe mantra dat vrijheid niet in vluchten ligt, maar in het vermogen om jezelf niet te verliezen. Simpele dingen – een glimlach, een gebed, een kopje regen – lijken ineens minder belachelijk dan de verpakkingen en trofeeën die het huis hebben gevuld, maar het hart niet hebben verwarmd.

Er is een lichte vermoeidheid van het spektakel: mensen zijn als harlekijnen op een kermis, maar van binnen is het een woestijn van speelgoed en gadgets. Maar tegelijkertijd is er een stille standvastigheid te horen: de scherven worden verzameld, de oude decors worden verscheurd en opnieuw wordt de tent-hart opgezet, waaronder stormen zijn genaaid. Geen sombere filosofie – eerder een briefje met een vriendelijk advies: minder zombielijk gedrag, meer naar jezelf luisteren, soms gewoon uitstappen bij de eerste halte en zonder filters naar de wereld kijken.

De ironische, warme toon veroordeelt niet, maar nodigt uit – langzaam, zonder pathos. Alsof iemand fluisterend herinnert dat geluk niet te vinden is in een kast met spullen of in een auto uit een reclame, maar in het vermogen om je niet gevangen te laten nemen door omstandigheden: je weg blijven volgen, patronen zoeken, stappen naar beneden zetten – en niet vergeten te glimlachen als het nog steeds regent.