Ну хоч слово

Dromen stapelen zich netjes op onder een koude deken, als brieven die nooit zijn verstuurd. Ze bevatten onuitgesproken gesprekken, zachte ruzies, warme stemmen die stiller en begrijpelijker zijn geworden toen het al te laat was. Ergens in een parallel appartement klinkt gelach, en in een parallelle dimensie klinkt die versie van twee mensen die erin geslaagd zijn om tot een akkoord te komen en niet zo koppig te zijn.

Er is hoop dat iemand misschien een beetje liefde “achter de hand” heeft gehouden - als kleingeld in de zak van een oude jas. Dat er op een dag toch een ontmoeting zal plaatsvinden: met een envelop in de handen, met twee woorden erin - “ik zal je missen”. En dat zal geen luide explosie zijn, maar een stille, bijna fluisterende terugkeer naar wat ooit warmte gaf.