秒針

In dit liedje wordt de tijd een personage - koppig, koud, met dunne pijlen op de polsen. Het gaat vooruit, maar het hart zit ergens vast tussen ‘vaarwel’ en ‘als’. Er zijn geen luide gebaren, alleen stille koppigheid: zingen tot je hees bent, zodat het echo maar de woorden brengt naar waar niemand meer is.

Elke regel klinkt als een brief die niet is verstuurd, en als een poging om de film terug te spoelen om het moment van de fout eruit te knippen. De droefheid is intens, maar niet hopeloos - ze straalt een zacht maanlicht uit en ruikt naar de nachtelijke wind. Zelfs als de liefde verdwenen is, blijft ze ademen op het ritme van deze melodie, als een belofte die je ondanks alles wilt bewaren.