Typing

Berichten die ooit als vuurwerk explodeerden, knipperen nu als grijze puntjes - drie bubbels, dan stilte. En vanuit deze pauze begint de leegte luider te klinken dan welk antwoord dan ook. Een bekend spel: eerst zelfverzekerde stappen naar elkaar toe, dan een plotselinge ommezwaai - en in de tijdlijn blijven alleen citaten over de kosmos en vage hints over de diepte over, waarvoor ze eigenlijk bang zijn.

Het is bijzonder pijnlijk hoe mensen kunnen zeggen “jij bent mijn wereld” en in dezelfde seconde verdwijnen, alsof ze dat hebben geoefend. Eerst lijken omhelzingen zwaartekracht, en dan een lichte bries die niet eens blijft hangen. De smaak van “trage antwoorden” wordt al snel bitter, want zorgzaamheid is altijd voelbaar met de snelheid van het licht.

En toch blijft er ergens van binnen een lichtheid achter in plaats van spijt. Want hoe lang kun je andermans stilzwijgen tot in detail ontrafelen? Het blijkt dat je gewoon kunt stoppen met in de leegte te typen. Weggaan zonder met de deur te slaan en geen nasmaak van wrok achterlaten, maar een vreemd, bijna zoet gevoel van vrijheid.