Meer nummers van Carmen Lillo
Meer nummers van CCF
Beschrijving
Door de rook en stroboscooplampen heen klinkt een vreemde bekentenis - de clubbeat klopt door je aderen, terwijl binnenin de scherven van oude beloften uiteenspatten. Hier zijn geen vreemden, alleen twee mensen, opgesloten in hun eigen aquarium, waar de lucht ruikt naar pillen en onuitgesproken woorden. Zij is als een flits van neonlicht, hij is als een etalage waar je te lang naar hebt gekeken.
In dit nummer wordt de dansvloer een biechtstoel en het refrein een slot op de deur. Zoete vermoeidheid, nerveuze woede, uitdagende zinnen en een poging om te ontsnappen aan een kleverige afhankelijkheid. Maar achter elke regel schuilt het verlangen om ver weg wakker te worden, aan zee, waar niemand de stilte verbreekt en waar het licht niet in de ogen snijdt.
Songtekst en vertaling
Origineel
Nadie más puede entrar.
Nadie más puede entrar.
Nadie más puede entrar.
Suena la música dentro del club. No hay nadie afuera, solo estamos tú y yo.
Bajo la luz, grita intentando cambiar mi opinión, buscando el nombre que le reemplazó su corazón.
Tiene mi cruz.
Los ojitos de llorar, las pupilas dilatadas.
No me quiere soltar, nadie más puede entrar. Nadie más puede entrar.
Me quería en su vitrina, me quería consumida.
La vida de fluoxetina me subía los tuits. Mensajes de madrugada y otro ataque en el salón.
Diez de pan por la mañana pa' no perder la razón. Que soy mala, una puta, unida por la ambición.
Soy la mala, mala, mala por romper el corazón.
No, no me esperes hasta la noche encerrada.
En lo oscuro me vienen más flashes que me, que me alertan.
Los ojitos de llorar, las pupilas dilatadas.
No me quiere soltar, nadie más puede entrar.
Intenté cortar de golpe, apuré cada calada.
No me quiere soltar, nadie más puede entrar. Nadie más puede entrar.
Quiero despertar en un sitio muy lejos, cerquita del mar, nada que rompa el silencio.
Nederlandse vertaling
Niemand anders kan binnenkomen.
Niemand anders kan binnenkomen.
Niemand anders kan binnenkomen.
Binnen in de club speelt muziek. Er is niemand buiten, het zijn alleen jij en ik.
Onder het licht schreeuwt hij, in een poging mijn mening te veranderen, op zoek naar de naam die zijn hart verving.
Hij heeft mijn kruis.
Kleine ogen huilden, pupillen werden groter.
Hij wil me niet laten gaan, niemand anders kan binnenkomen. Niemand anders kan binnenkomen.
Hij wilde mij in zijn vitrine, hij wilde dat ik geconsumeerd werd.
Fluoxetine life heeft mijn tweets geüpload. Vroege ochtendberichten en weer een aanval in de woonkamer.
Tien voor brood in de ochtend om niet gek te worden. Dat ik slecht ben, een hoer, verenigd door ambitie.
Ik ben de slechte, slechte, slechte omdat ik het hart heb gebroken.
Nee, wacht niet op mij tot de nacht voorbij is.
In het donker komen er meer flitsen naar mij toe dan ikzelf, die mij waarschuwen.
Kleine ogen huilden, pupillen werden groter.
Hij wil me niet laten gaan, niemand anders kan binnenkomen.
Ik probeerde recht af te snijden, ik nam elke trek.
Hij wil me niet laten gaan, niemand anders kan binnenkomen. Niemand anders kan binnenkomen.
Ik wil wakker worden op een plek heel ver weg, dicht bij de zee, waar niets de stilte kan verbreken.