Meer nummers van Hayki
Beschrijving
Alsof de deur van de kamer dichtgeslagen was en in plaats van stemmen een dreunende, zware stilte achterbleef. De leegte nestelde zich in de vertrouwde hoeken - waar voorheen gesprekken, gelach en zelfs ruzies waren. En hoezeer je je ook verstopt in kleurrijke pillen of andermans lichtjes, de duisternis is toch sterker.
In het lied klinkt deze duisternis als levend materiaal: ze ademt, drukt, dwingt je om je de kleinste details te herinneren - van de vorst op straat tot de schaafwonden op je knieën. Het lijkt alsof de relatie meer op een spel leek, alleen een te serieus spel: met bloed, met rook, met overwinningen en nederlagen. En toch ontbrak zelfs een eerlijk “vaarwel”. Er bleef iets onuitgesprokens achter, als een splinter - klein, maar elke keer weer een herinnering dat het onmogelijk is om zonder sporen uit dit verhaal te komen.
Producent: EB en Haiki
Tekst: Haiki
Muziek: Haiki
Arrangement: EB
Gitaar: Kerem Oktay
Mix: Kurtulus Güven
Mastering: Emra Çelik
Video: Öge471
Songtekst en vertaling
Origineel
Çıktın gittin bu kapıdan. Yerine yokluk geçti çoktan.
Kurtulamam karanlıktan, rengarenk ilaçlardan. Çıktın gittin bu kapıdan.
Yerine yokluk geçti çoktan.
Kurtulamam karanlıktan, sebepsiz bu telaşlardan. Uzaklaştırdı bizi benzer farklılıklar.
Ne huzur buldum şehirde ne aydınlıkta. Anlattım oldum hasta. Sustukça arttı ağrı. Odam karanlık mağara.
Bu kaygı yalnızlıktan. Sabahlar oldu kahru, tükenmez ayrılıklar.
Bir sessizlik bağırır kafamda her kılıkta. Mahkumduk sanki senle aynı evde aynı suçtan.
Yaşarken aynı ağaçta bir sincap, bir baykuşla. Tutup kendi ellerimden öptüm.
Git derken bile içten içe ürktüm. Taşıdığım bu sofrada kaldım tık.
Hatırım olmamış bir hoşçakallık. Gözlerimi iğnelerle diktin.
Altlarında mor halkalar bitti.
Seyrettiğim çiçeğim dik üzdü.
Hatırım olmamış bir hoşçakallık.
Çıktın gittin bu kapıdan. Yerine yokluk geçti çoktan.
Kurtulamam karanlıktan, rengarenk ilaçlardan. Çıktın gittin bu kapıdan.
Yerine yokluk geçti çoktan.
Kurtulamam karanlıktan, sebepsiz bu telaşlardan. Gezdik en hırçın denizlerin kıyısında.
Süslenir oynardık İstanbul'un ayazında. Yan yana direndik dizlerimiz kanadı.
İstiklal'i kızıl dumanlarla boyadık. Belki en heyecanlı oyunundum oynadığın.
Bir gün söyle seni şu koynuma koymadığım. Güneşe uzanan ellerimizi hatırla.
Battı artık adaya giden bütün vapurlar.
Bir damlasın yanaklarımdasın.
Bir öfkesin dudaklarımdasın. Bir yıldızın uzaklığındasın.
Hatırım olmamış bir hoşçakallık.
Bir damlasın yanaklarımdasın. Bir öfkesin dudaklarımdasın.
Bir yıldızın uzaklığındasın.
Hatırım olmamış bir hoşçakallık.
Çıktın gittin bu kapıdan. Yerine yokluk geçti çoktan.
Kurtulamam karanlıktan, rengarenk ilaçlardan. Çıktın gittin bu kapıdan.
Yerine yokluk geçti çoktan.
Kurtulamam karanlıktan, sebepsiz bu telaşlardan. Çıktın gittin bu kapıdan.
Yerine yokluk geçti çoktan. Kurtulamam karanlıktan, rengarenk ilaçlardan.
Çıktın gittin bu kapıdan. Yerine yokluk geçti çoktan.
Kurtulamam karanlıktan, sebepsiz bu telaşlardan.
Nederlandse vertaling
Je liep deze deur uit. Het is al vervangen door het niets.
Ik kan de duisternis en de kleurrijke drugs niet kwijtraken. Je liep deze deur uit.
Het is al vervangen door het niets.
Ik kan niet ontsnappen aan de duisternis, aan deze onredelijke haast. Soortgelijke verschillen brachten ons op afstand.
Ik vond vrede noch licht in de stad. Ik zei het je, ik werd ziek. De pijn nam toe terwijl hij zweeg. Mijn kamer is een donkere grot.
Deze angst komt voort uit eenzaamheid. Er zijn ochtenden geweest, eindeloze scheidingen.
Een stilte schreeuwt in elke vorm in mijn hoofd. Het was alsof we met jou gevangenen waren in hetzelfde huis, voor dezelfde misdaad.
Terwijl je in dezelfde boom woont met een eekhoorn en een uil. Ik hield het vast en kuste het uit mijn eigen handen.
Zelfs toen ik zei: ga, was ik vanbinnen bang. Ik bleef aan de tafel die ik droeg.
Een afscheid dat ik me niet kan herinneren. Je hebt mijn ogen dichtgenaaid met naalden.
Er verschijnen donkere kringen onder.
De bloem waar ik naar keek, maakte me verdrietig.
Een afscheid dat ik me niet kan herinneren.
Je liep deze deur uit. Het is al vervangen door het niets.
Ik kan de duisternis en de kleurrijke drugs niet kwijtraken. Je liep deze deur uit.
Het is al vervangen door het niets.
Ik kan niet ontsnappen aan de duisternis, aan deze onredelijke haast. We reisden langs de oevers van de ruigste zeeën.
We verkleedden ons en speelden in de vorst van Istanbul. We verzetten ons zij aan zij en onze knieën bloedden.
We hebben Istiklal geschilderd met rode rook. Misschien was het het spannendste spel dat je ooit hebt gespeeld.
Vertel me op een dag dat ik je niet aan mijn boezem heb gestoken. Denk aan onze handen die naar de zon reiken.
Alle veerboten naar het eiland zijn gezonken.
Je bent een druppel op mijn wangen.
Je bent een woede op mijn lippen. Je bent een ster verwijderd.
Een afscheid dat ik me niet kan herinneren.
Je bent een druppel op mijn wangen. Je bent een woede op mijn lippen.
Je bent een ster verwijderd.
Een afscheid dat ik me niet kan herinneren.
Je liep deze deur uit. Het is al vervangen door het niets.
Ik kan de duisternis en de kleurrijke drugs niet kwijtraken. Je liep deze deur uit.
Het is al vervangen door het niets.
Ik kan niet ontsnappen aan de duisternis, aan deze onredelijke haast. Je liep deze deur uit.
Het is al vervangen door het niets. Ik kan de duisternis en de kleurrijke drugs niet kwijtraken.
Je liep deze deur uit. Het is al vervangen door het niets.
Ik kan niet ontsnappen aan de duisternis, aan deze onredelijke haast.