Meer nummers van Levante
Beschrijving
Woorden smelten als ijs in een glas: er blijft een smaak van stilte achter en het gevoel dat elke uitleg alles alleen maar nog verwarrender maakt. Relaties lijken een kluwen - ze lijken met elkaar verbonden, maar in werkelijkheid zijn het alleen maar knopen die niemand kan ontwarren. In plaats van bekentenissen zijn er pauzes, in plaats van luide uitspraken is er leegte in de taal.
Deze muziek bevat veel lucht en onuitgesprokenheid. Ze lijkt op een avond waarop geen gesprekken plaatsvinden, maar elke gebaar luider klinkt dan welke woorden dan ook. Tederheid en verwarring zijn vermengd, als stappen in een langzame dans: de ene naar voren, de andere naar achteren. En uiteindelijk blijft alleen die stilte over, die tegelijkertijd geneest en verwondt.
Film Broga
Producent: Broga'Studio
Idee: Levante en Broga.
Regisseur en cameraman: Francesco Lorusso x Broga's.
Uitvoerend producent en organisator: Andrea Settembrini x Broga's
Choreograaf: Masia Del Prete
Visagist: Valentina Raimondi
Stijl: Lorenzo Oddo.
Regieassistent: Gabriele Licelli x Broga's
Productieassistent: Simona Di Gioia
Hardloper: Fabio Corradini
Focuscameraman: Nunzio De Filippo
Ronin-cameraman: Niccolò Arcostanzo
Elektricien: Luca Caruso
Truck: Olmo Cariani
Montage: Francesco Lorusso x Broga's
Kleurcorrectie: Andrea Sabatelli
Achter de schermen: Julian Nelay, Martina Gangi
Levante Management: Metatron S.r.l. en TAIGA S.r.l.
Uitgevers: Metatron Publishing srl, Edizioni Musicali Curci srl, TAIGA srl, Etnavel srl, Gorilla srl
Label: Warner Music Italia
Songtekst en vertaling
Origineel
Non aspettarmi, no.
Non torno a casa per cena.
Mi mangio i gomiti da sola.
Cerco un problema che non c'era.
Forse è solo un giorno no, è solo un giorno no.
Sono quelli sommati che si son fatti metri e ci hanno allontanati.
Sei così invisibile qui tra i miei pensieri.
Ed è strano ma in effetti non ho niente da dire.
Ferme sulla lingua, le mie parole si sciolgono nel nulla.
Chissà perché.
E scusa, non vorrei nemmeno farti soffrire.
Non so fare finta, le mie parole si sciolgono nel nulla.
Chissà perché.
Stare lontani un po', magari darsi la schiena.
Capire poi cosa si prova quando il silenzio della sera.
Forse me ne pentirò se poi ti perderò.
Che ci crediamo legati, ma poi alla fine siamo solo aggrovigliati.
È così difficile lasciarsi andare nell'invisibile.
Di un perfino.
Ed è strano ma in effetti non ho niente da dire.
Ferme sulla lingua, le mie parole si sciolgono nel nulla. Chissà perché.
E scusa, non vorrei nemmeno farti soffrire.
Non so fare finta, le mie parole si sciolgono nel nulla.
Chissà perché. Proviamo a fare un passo di danza, io di qua, tu di là.
Ci sembrerà di stare meno male se ci cantiamo un tenero addio su questa musica, su questa musica.
Ed è strano ma in effetti non ho niente da dire.
Ferme sulla lingua, le mie parole si sciolgono nel nulla.
Chissà perché.
E scusa, non vorrei nemmeno farti soffrire.
Non so fare finta, le mie parole si sciolgono nel nulla. Chissà perché.
Nederlandse vertaling
Wacht niet op mij, nee.
Ik kom niet thuis voor het avondeten.
Ik eet mijn eigen ellebogen op.
Ik zoek een probleem dat er niet was.
Misschien is het gewoon een slechte dag, het is gewoon een slechte dag.
Zij zijn degenen die meters zijn geworden en ons hebben weggeduwd.
Je bent zo onzichtbaar hier in mijn gedachten.
En het is vreemd, maar ik heb eigenlijk niets te zeggen.
Gefixeerd op de tong smelten mijn woorden in het niets.
Wie weet waarom.
En sorry, ik wil jou ook niet laten lijden.
Ik weet niet hoe ik moet doen alsof, mijn woorden smelten tot niets.
Wie weet waarom.
Blijf een tijdje weg en keer misschien de rug toe.
Begrijp dan hoe het voelt als de stilte van de avond valt.
Misschien krijg ik er spijt van als ik je later verlies.
Dat we geloven dat we verbonden zijn, maar dat we uiteindelijk gewoon verstrikt zijn.
Het is zo moeilijk om het onzichtbare los te laten.
Van een gelijk.
En het is vreemd, maar ik heb eigenlijk niets te zeggen.
Gefixeerd op de tong smelten mijn woorden in het niets. Wie weet waarom.
En sorry, ik wil jou ook niet laten lijden.
Ik weet niet hoe ik moet doen alsof, mijn woorden smelten tot niets.
Wie weet waarom. Laten we proberen een danspasje te doen, ik hier, jij daar.
We zullen ons minder slecht voelen als we teder afscheid zingen van deze muziek, van deze muziek.
En het is vreemd, maar ik heb eigenlijk niets te zeggen.
Gefixeerd op de tong smelten mijn woorden in het niets.
Wie weet waarom.
En sorry, ik wil jou ook niet laten lijden.
Ik weet niet hoe ik moet doen alsof, mijn woorden smelten tot niets. Wie weet waarom.