FAME 2

Dit is niet zomaar een straatbekentenis, maar bijna een ritmische autobiografie van beton, ijzer en eeuwig slaaptekort. De woorden lijken te smaken naar bloed en sigarettenrook, met de bittere waarheid dat gebeden de rekeningen niet betalen en trauma's niet kunnen worden weggevaagd met stapels vuile bankbiljetten. In elke couplet klinkt het geraas van trappenhuizen, de kou van trottoirs en de levendige herinnering aan honger, die je tanden niet laat afstompen.

Ondanks alle hardheid leeft er warmte van binnen: de vermelding van de moeder als de mooiste en sterkste - als een kleine vuurvlieg die zelfs in de donkerste gebieden niet dooft. En al deze muziek is als een lantaarn die in de wind zwaait in de binnenplaats: helder, ruw, maar eerlijk. Stappen op het asfalt op het ritme van de beat, en geen glans verbergt de echte littekens.