Beschrijving
Soms eindigt liefde niet met een dichtslaande deur, maar met een vermoeide zucht. Wanneer alle ‘nous’ in het niets verdwijnen, blijven alleen de echo van gewoontes en een licht gevoel van schuld achter - zoals wanneer je een oude mok weggooit: hij is gebarsten, maar je hebt er jaren uit gedronken. Hier is ook alles gebarsten. Er is geen verlangen meer om te repareren, uit te leggen, te redden. Er is een lichtheid, zelfs een vreemde dankbaarheid dat het allemaal voorbij is. Vrijheid zonder fanfare, zonder tranen, zonder slotscènes. Gewoon geen ‘nous’ meer. En dat is misschien wel het eerlijkste geluk.
Songtekst en vertaling
Origineel
Libérée de nous depuis bien longtemps, dépassée l'impasse, j'ai plus envie de toi, de penser au passé. Y a plus rien à y voir, tout est effacé.
Si tu reviens, ça ira car tout est effacé.
Tu t'amènes en riant, puis vient la menace, scène de ménage en criant : faudrait me lâcher.
Sur l'amour, il a plu plus romance, je ne t'aime plus, plus.
Tu me ferais l'enfer en sanglots, mais qu'est-ce qu'on va faire ensemble?
Tu voudrais qu'on s'enferme encore, qu'on s'aime encore, qu'on saigne encore. Sans moi, j'ai déjà donné.
Des mois à m'avouer pour m'amadouer sans jamais t'avouer, carnage.
Par ta gorge nouée, parle de nous, mais nos cœurs en décalage.
Mais il n'y a plus de nous, non, non, non. Il n'y aura plus de nous, non, non, non.
Il n'y a plus de nous, non, non, non. Il n'y a plus de nous.
Et peut-être seule et même heureuse, car libérée de nous depuis bien longtemps.
Libérée ton temps, tu falaises. N'ingrde pas ton cap.
Rappelle-moi comme nous nous battions quand mon cœur en larmes et la balle dans ton camp.
Fiche le camp, range tes badais avant que la peine décompte.
Allez, t'es mal en point, c'est balaise. Fais que la vie avance, il le fallait.
On se ferait l'enfer en sanglots. Regarde qu'est-ce qu'on a fait ensemble.
Tu voudrais qu'on s'enferme encore, qu'on s'aime encore, qu'on saigne encore.
Sans moi, j'ai déjà donné.
Des mois à m'avouer pour m'amadouer sans jamais t'avouer, carnage. Par ta gorge nouée, parle de nous, mais nos cœurs en décalage.
Mais il n'y a plus de nous, non, non, non. Il n'y aura plus de nous, non, non, non.
Il n'y a plus de nous, non, non, non. Il n'y a plus de nous.
Tu me ferais l'enfer en sanglots, mais qu'est-ce qu'on va faire ensemble?
Tu voudrais qu'on s'enferme encore, qu'on s'aime encore, qu'on saigne encore.
Sans moi, j'ai déjà donné.
Des mois à m'avouer pour m'amadouer sans jamais t'avouer, carnage.
Par ta gorge nouée, parle de nous, mais nos cœurs en décalage.
Mais il n'y a plus de nous, non, non, non. Il n'y aura plus de nous, non, non, non.
Il n'y a plus de nous, non, non, non. Il n'y a plus de nous.
Des mois à m'avouer pour m'amadouer sans jamais t'avouer, carnage.
Par ta gorge nouée, parle de nous, mais nos cœurs en décalage.
Mais il n'y a plus de nous, non, non, non. Il n'y aura plus de nous, non, non, non.
Il n'y a plus de nous, non, non, non. Il n'y a plus de nous.
Nederlandse vertaling
Voor een lange tijd van ons bevrijd, voorbij de impasse, wil ik niet langer dat je aan het verleden denkt. Er is daar niets meer te zien, alles is gewist.
Als je terugkomt, komt alles goed, want alles is gewist.
Je komt lachend binnen, dan komt de dreiging, een huiselijk tafereel, schreeuwend: je moet me laten gaan.
Over de liefde regende het meer romantiek, ik hou niet meer van je.
Je zou me aan het huilen maken, maar wat gaan we samen doen?
Je zou willen dat we onszelf weer opsluiten, nog steeds van elkaar houden, nog steeds bloeden. Zonder mij heb ik al gegeven.
Maanden van bekentenis aan mij om mij over te halen zonder ooit aan jou te bekennen, bloedbad.
Spreek door je strakke keel over ons, maar onze harten zijn niet synchroon.
Maar wij zijn er niet meer, nee, nee, nee. Er zullen er geen meer van ons zijn, nee, nee, nee.
Er zijn geen mensen meer van ons, nee, nee, nee. Er zijn geen wij meer.
En misschien wel alleen en zelfs gelukkig, want ze is al heel lang vrij van ons.
Maak je tijd vrij, klip. Verlies uw koers niet.
Herinner me eraan hoe we vochten toen mijn hart in tranen was en de bal bij jou lag.
Maak dat je wegkomt, berg je badais op voordat de straf aftelt.
Kom op, je bent er slecht aan toe, het is slecht. Maak het leven vooruit, dat moest zo zijn.
We zouden onszelf in tranen tot een hel maken. Kijk wat we samen deden.
Je zou willen dat we onszelf weer opsluiten, nog steeds van elkaar houden, nog steeds bloeden.
Zonder mij heb ik al gegeven.
Maanden van bekentenis aan mij om mij over te halen zonder ooit aan jou te bekennen, bloedbad. Spreek door je strakke keel over ons, maar onze harten zijn niet synchroon.
Maar wij zijn er niet meer, nee, nee, nee. Er zullen er geen meer van ons zijn, nee, nee, nee.
Er zijn geen mensen meer van ons, nee, nee, nee. Er zijn geen wij meer.
Je zou me aan het huilen maken, maar wat gaan we samen doen?
Je zou willen dat we onszelf weer opsluiten, nog steeds van elkaar houden, nog steeds bloeden.
Zonder mij heb ik al gegeven.
Maanden van bekentenis aan mij om mij over te halen zonder ooit aan jou te bekennen, bloedbad.
Spreek door je strakke keel over ons, maar onze harten zijn niet synchroon.
Maar wij zijn er niet meer, nee, nee, nee. Er zullen er geen meer van ons zijn, nee, nee, nee.
Er zijn geen mensen meer van ons, nee, nee, nee. Er zijn geen wij meer.
Maanden van bekentenis aan mij om mij over te halen zonder ooit aan jou te bekennen, bloedbad.
Spreek door je strakke keel over ons, maar onze harten zijn niet synchroon.
Maar wij zijn er niet meer, nee, nee, nee. Er zullen er geen meer van ons zijn, nee, nee, nee.
Er zijn geen mensen meer van ons, nee, nee, nee. Er zijn geen wij meer.