За обрієм

Ergens daar, achter de horizon, strekken zich nog nauwelijks zichtbare wegen uit - van vermoeidheid naar hoop. Soms lijkt het alsof het licht al lang gedoofd is, maar het breekt als een koppige spruit toch door de grijze laag van twijfel heen.

Dit liedje herinnert ons er stilletjes aan dat we niet zo volwassen moeten worden dat we ophouden met geloven. Want een klein beetje vertrouwen in de wereld is al een soort vleugels. Ze verbranden niet als je niet uit angst vliegt, maar naar de zon toe. En misschien is dat wel de reden waarom kinderen altijd de weg vinden. Zelfs als niemand die ziet.