Невідомо коли

Soms wordt de nacht te lang en het kussen te vreemd. En zelfs als het stil is om je heen, klinkt ergens diep van binnen het huis - het huis dat naar mama ruikt, waar ooievaars rondcirkelen en waar altijd op je gewacht wordt.

In elk woord van dit lied zit een afstand die niet in kilometers kan worden gemeten. Die afstand leeft tussen ‘ik kom terug’ en ‘ze wachten’, tussen de warmte van kinderhanden en het bittere wachten. Er is geen pathos, alleen de simpele waarheid: liefde is iets dat niet verdwijnt, zelfs als je er niet bent. En misschien is het juist datgene wat je niet laat slapen.