ЮНІТІ

Scherp als een glasscherf en pijnlijk eerlijk, snijdt dit nummer door de sociale façade tot op de meest blootgelegde zenuwen. Het hele land bruist erin, dat tegelijkertijd ruziet en bij elkaar blijft, omdat het anders niet kan. Elk couplet is als het suizen van een raket over het dak: kort, koud, onvermijdelijk. Er is iets vreemd warms aan deze chaos, zelfs als angst een gewoonte wordt en gebed klinkt als een donatie. Mensen ruziën over politiek, over leiders, over 'eigen' en 'vreemd', maar staan toch schouder aan schouder wanneer de sirene loeit. Eenheid ontwaakt alleen onder het geweer, maar ze ontwaakt wel.