Скільки

Een telling die niet goed werkt met een rekenmachine: ‘skilki’ klinkt als een metronoom van verdriet - één, twee, nog eens één - en in elke tel flikkert iemands straat, iemands nacht zonder slaap, iemands foto in zijn zak. Dit is geen abstracte rekenkunde, maar tellen op de vingers, waarbij elk getal een naam, een huis, een loopgraaf is; de woorden strekken zich uit als gordijnen na een explosie, en bevatten tegelijkertijd vermoeidheid, koppigheid en het verlangen om te stoppen met het tellen van verliezen, maar om de vergetelheid niet te laten winnen.

De ironie hier is niet grappig, maar bitter en warm - zoals thee in een koude kamer: het is grappig en absurd om over beloften na te denken als er zoveel 'vaardigheid' in de buurt is, maar deze lach komt niet voort uit wanhoop, maar uit weerstand. De stem telt, het ritme reageert, en aan het einde van elke regel is een klein bolwerk verborgen: hoeveel het ook kost, ze zullen niet knielen - en zelfs in de telling is er ruimte voor hoop en voor gezang.