Я тебе зловлю

Stilte is gewenst en onbeheersbaar - wanneer ze in de ruimte terechtkomt, verandert ze in een kladversie voor gedichten over ogen en moedervlekken op de wang, waar elk woord flikkert als licht in de palm van je hand. Tederheid is hier niet gekunsteld: eerder een zorgvuldige hand die een traan voor de grote wereld verbergt, en stil werk om te voorkomen dat die traan valt.

De belofte om “alles te doen” klinkt als een harnas van tederheid - geen pathos, maar praktische zorg: bescherming voor een kleine, bange ziel, een vangnet boven de afgrond. Liefde druppelt als een regenbui in het hart, vormt een schuilplaats waar je je kunt verstoppen en, als je geluk hebt, warm tegen het kussen van herinneringen kunt blijven liggen.

Zelfs een storm wordt niet gezien als het einde, maar als een test van vertrouwen - laat het maar wegspoelen, als het kan, maar in het verzoek “laat me blijven” klinkt een eenvoudige, bijna alledaagse toewijding door. Dit gevoel is als een deken die altijd bij de hand is: warm, een beetje grappig en eng tegelijk, en daardoor nog echter.

Tekst en muziek: Ostap Drivko

Muziekproducent: Pavel Yavorsky

Mixage en mastering: Mike Kravets

Regisseur: Maryana Solodovchenko

Assistent: Igor Davis

Ontwerp, videodesign: Max Maltsev