Meer nummers van Ислам Идигов
Beschrijving
Sigarettenrook speelt in dit verhaal een decoratieve rol: het bedekt de ruimte met een grijze sluier om de absurditeit van onuitgesproken woorden te verbergen. Silhouetten verdwijnen, beloften vallen in duigen, en daarmee ook het geloof dat er iets kan worden gerepareerd. De ironie is dat er geen tranen zijn - zelfs die weigeren energie te steken in dit einde.
De melancholie klinkt hier niet als een dramatische aria, maar als een langzaam werkend gif dat elke ochtend voorzichtig in de ader druppelt. Het lijkt alsof de dageraad aanbreekt, maar in plaats van hoop wordt deze begroet door bittere rook en een gevoel van leegte op het kussen naast je. Het is te eerlijk om het liefde te noemen en te pijnlijk om het gewoon een gewoonte te noemen.
Het vuur dat verwarmde, verandert in een vreemde vonk, en de herinnering in een vervelende bel in het holst van de nacht. Het lijkt alsof je verder leeft en er iemand naast je is, maar om de een of andere reden stoort juist die stem, die al lang samen met de rook had moeten verdwijnen.
Songtekst en vertaling
De songtekst van dit nummer is nog niet toegevoegd.