Beschrijving
Acteur, vocale effecten: Nuta z Duszą
Vocale effecten: Brak
Producent: kopozycja własna
Tekstschrijver: Nuta z Duszą
Componist: Edyta Kempa
Songtekst en vertaling
Origineel
Cisza między nami krzyczała, a nasze "ho" pękało.
Jak cień, co znika w świetle, zostawia pustkę. Nie każdy krok zostawia ślad, mimo to zmienia nasz los.
Czasem trzeba zniknąć, by innym otworzyć oczy.
Kiedyś ludzie mieli mniej, lecz byli bliżej siebie.
Dotyk palców szeptał, gdy milczały uuuusta.
W prostych gestach była siła, w spojrzeniach było wszystko.
Teraz szukam tamtego ciepła w samotności.
Kiedyś ludzie mieli mniej, lecz byli bliżej siebie.
Dotyk palców szeptał, gdy milczały uuuusta.
W prostych gestach była siła, w spojrzeniach było wszystko.
Teraz szukam tamtego ciepła w samotności.
Zgubiliśmy się w chaosie własnego życia.
Zamiast budować mosty, stawiamy szklane mury.
Każdy chce być widziany, ale boi się być tu, gdzie cisza bywa lustrem, a bliskość jest zbyt trudna.
Kiedyś ludzie mieli mniej, lecz byli bliżej siebie.
Dotyk palców szeptał, gdy milczały uuuusta. W prostych gestach była siła, w spojrzeniach było wszystko.
Teraz szukam tamtego ciepła w samotności.
Może trzeba zgasić światło, by naprawdę się zobaczyć.
Zamilknąć na chwilę, by serca mogły się odnaleźć.
Bo w tej pustce między nami jest jeszcze nadziei ślad, że odnajdziemy drogę, zanim zniknie cały świat.
Kiedyś ludzie mieli mniej, lecz byli bliżej siebie.
Dotyk palców szeptał, gdy milczały uuuusta.
W prostych gestach była siła, w spojrzeniach było wszystko.
Teraz szukam tamtego ciepła w samotności.
Nederlandse vertaling
De stilte tussen ons schreeuwde en onze 'ho's' kraakten.
Als een schaduw die verdwijnt in het licht, laat hij een leegte achter. Niet elke stap laat een spoor achter, maar verandert toch ons lot.
Soms moet je verdwijnen om de ogen van anderen te openen.
Vroeger hadden mensen minder, maar stonden ze dichter bij elkaar.
De aanraking van de vingers fluisterde terwijl de lippen stil waren.
Er zat kracht in eenvoudige gebaren, alles in de blikken.
Nu zoek ik die warmte in eenzaamheid.
Vroeger hadden mensen minder, maar stonden ze dichter bij elkaar.
De aanraking van de vingers fluisterde terwijl de lippen stil waren.
Er zat kracht in eenvoudige gebaren, alles in de blikken.
Nu zoek ik die warmte in eenzaamheid.
We zijn verdwaald in de chaos van ons eigen leven.
In plaats van bruggen te bouwen, bouwen wij glazen wanden.
Iedereen wil gezien worden, maar is bang om hier te zijn, waar stilte een spiegel kan zijn en nabijheid te moeilijk is.
Vroeger hadden mensen minder, maar stonden ze dichter bij elkaar.
De aanraking van de vingers fluisterde terwijl de lippen stil waren. Er zat kracht in eenvoudige gebaren, alles in de blikken.
Nu zoek ik die warmte in eenzaamheid.
Misschien moet je het licht uitdoen om jezelf echt te zien.
Wees even stil zodat de harten elkaar kunnen vinden.
Omdat er in deze leegte tussen ons nog steeds een spoor van hoop schuilt dat we een weg zullen vinden voordat de hele wereld verdwijnt.
Vroeger hadden mensen minder, maar stonden ze dichter bij elkaar.
De aanraking van de vingers fluisterde terwijl de lippen stil waren.
Er zat kracht in eenvoudige gebaren, alles in de blikken.
Nu zoek ik die warmte in eenzaamheid.