Meer nummers van Trungg I.U
Beschrijving
Producent: Nguyễn Mẫn
Songtekst en vertaling
Origineel
Mỗi khi người hối hận vì mọi việc không vui xảy ra.
Lúc ấy nhắm mắt lau đôi mi khô, tất cả sẽ qua.
Đừng thấy khó xử, cũng dễ hiểu thôi. Cứ dần rời xa, sao phải khóc?
Anh đã biết trước rằng chuyện tình mình sẽ nông nỗi này.
Chẳng số hai ta chẳng gặp may.
Gặp nhau yêu nhau đến vậy, giờ đành phải ôm đớn đau này. Mỗi khi người hối hận vì cuộc tình không như ý ta.
Đừng trách than, không nên nhẫn đôi nỗi niềm trong lòng. Em hãy bước tiếp, để lại tổn thương nơi này.
Anh sẽ gánh chịu.
Triều dân buông chiều vương vương theo bóng người.
Bỗng mưa rơi nặng hạt trong đôi mắt anh.
Đại dương gập ghềnh, sóng vỗ lênh đênh những cơn bão lòng.
Dòng đời như giông tố nối tiếp nối tiếp từng chặng đau.
Hành trình tan vỡ sao ta viết tiếp đoạn đường sau.
Để lại cho nhau nụ cười, kèm theo hối tiếc một thời chìm vào vực sâu cô đơn.
Anh trên con thuyền nhỏ chênh vênh.
Đôi bóng em đang rời khỏi thế giới chúng ta đã từng.
Nhìn xem ai đang cố bơi về nơi vết thương chữa lành.
Mỗi khi người hối hận vì cuộc tình không như ý ta.
Đừng trách than, không nên nhẫn đôi nỗi niềm trong lòng.
Em hãy bước tiếp, để lại tổn thương nơi này. Anh sẽ gánh chịu.
Triều dân buông chiều vương vương theo bóng người.
Bỗng mưa rơi nặng hạt trong đôi mắt anh.
Đại dương gập ghềnh, sóng vỗ lênh đênh những cơn bão lòng. Dòng đời như giông tố nối tiếp nối tiếp từng chặng đau.
Hành trình tan vỡ sao ta viết tiếp đoạn đường sau.
Để lại cho nhau nụ cười, kèm theo hối tiếc một thời chìm vào vực sâu cô đơn.
Anh trên con thuyền nhỏ chênh vênh.
Đôi bóng em đang rời khỏi thế giới chúng ta đã từng.
Nhìn xem ai đang cố bơi về nơi vết thương chữa lành.
Nhìn cơn sóng lớn dần dần bỏ con thuyền nhỏ ai quay-- Dòng đời như giông tố nối tiếp nối tiếp từng chặng đau. Hành trình tan vỡ sao ta viết tiếp đoạn đường sau.
Để lại cho nhau nụ cười, kèm theo hối tiếc một thời chìm vào vực sâu cô đơn.
Anh trên con thuyền nhỏ chênh vênh.
Đôi bóng em đang rời khỏi thế giới chúng ta đã từng. Nhìn xem ai đang cố bơi.
Nhìn xem ai đang cố bơi về nơi vết thương chữa lành.
Nederlandse vertaling
Elke keer dat je spijt hebt, gebeurt er iets onaangenaams.
Sluit op dat moment uw ogen en veeg uw droge oogleden af, alles zal voorbijgaan.
Voel je niet ongemakkelijk, het is begrijpelijk. Geleidelijk vertrekken, waarom huilen?
Hij wist al dat zijn liefdesverhaal zo zou eindigen.
Geen twee van ons hebben pech.
We hielden zoveel van elkaar toen we elkaar ontmoetten, nu moeten we deze pijn omarmen. Elke keer heb je spijt omdat je liefdesleven niet is wat je wilt.
Geef niet de schuld en klaag niet, heb geen geduld met de gevoelens in uw hart. Ga alsjeblieft verder en laat hier pijn achter.
Ik zal het verdragen.
Het volk liet de koning zijn schaduw volgen.
Plotseling viel de regen hevig in zijn ogen.
De oceaan is hobbelig, de golven beuken en stormen drijven rond.
De stroom van het leven is als een storm, de een na de ander, pijn na stap.
Als de reis wordt verbroken, waarom zouden we dan doorgaan met het schrijven van het volgende deel?
Elkaar achterlatend met een glimlach, vergezeld van spijt, een tijdlang wegzinkend in de afgrond van eenzaamheid.
Hij bevond zich op een kleine, onstabiele boot.
Je silhouetten verlaten de wereld die we ooit hadden.
Kijk wie probeert terug te zwemmen naar de plek waar de wond geneest.
Elke keer heb je spijt omdat je liefdesleven niet is wat je wilt.
Geef niet de schuld en klaag niet, heb geen geduld met de gevoelens in uw hart.
Ga alsjeblieft verder en laat hier pijn achter. Ik zal het verdragen.
Het volk liet de koning zijn schaduw volgen.
Plotseling viel de regen hevig in zijn ogen.
De oceaan is hobbelig, de golven beuken en stormen drijven rond. De stroom van het leven is als een storm, de een na de ander, pijn na stap.
Als de reis wordt verbroken, waarom zouden we dan doorgaan met het schrijven van het volgende deel?
Elkaar achterlatend met een glimlach, vergezeld van spijt, een tijdlang wegzinkend in de afgrond van eenzaamheid.
Hij bevond zich op een kleine, onstabiele boot.
Je silhouetten verlaten de wereld die we ooit hadden.
Kijk wie probeert terug te zwemmen naar de plek waar de wond geneest.
Kijkend naar de grote golven die geleidelijk de kleine boot verlieten, draaide niemand zich om - De stroom van het leven is als een storm, de een na de ander, pijnlijke fasen na de andere. Als de reis wordt verbroken, waarom zouden we dan doorgaan met het schrijven van het volgende deel?
Elkaar achterlatend met een glimlach, vergezeld van spijt, een tijdlang wegzinkend in de afgrond van eenzaamheid.
Hij bevond zich op een kleine, onstabiele boot.
Je silhouetten verlaten de wereld die we ooit hadden. Kijk wie probeert te zwemmen.
Kijk wie probeert terug te zwemmen naar de plek waar de wond geneest.