Meer nummers van Dub Inc
Beschrijving
Basgitaar: Moritz von Korff
Drums: Grégory Mavridorakis
Gitaar: Jérémie Gregeois
Toetsenborden: Idir Derdiche
Toetsenborden: Frédéric Peyron
Mengingenieur: Guido Craveiro
Geluidstechnicus: Benjamin Jouve
Zang: Hakim Meridja
Zang: Aurélien Zohou
Componist: Moritz von Korff
Componist: Frédéric Peyron
Componist: Idir Derdiche
Componist: Grégory Mavridorakis
Componist: Mathieu Olivier
Componist: Benjamin Jouve
Songtekst en vertaling
Origineel
J'aimerais que l'on me dise de quelle couleur est mon drapeau. Les deux cultures l'exigent.
Si ma France à moi est mon berceau, mon Algérie est acquise à mon cœur et celle de mon ego. J'aimerais que l'on me dise.
Oui, que l'on me dise.
Des valeurs auxquelles je m'attache, ses douleurs et ses rancœurs n'ont plus débat.
Certains voudraient que ces liens se dépassent. Comment l'expliquer à mes enfants?
Encore du mal à trouver ma place. Je reste étranger ici et même là-bas.
Malgré les années, rien ne se passe et pourtant la vie est en mouvement.
Change le temps, personne n'attend, pas besoin d'être validé, car dans le sang, dans nos accents, tout reste pigmenté.
Nos voix répondent à notre monde qu'on a déjà changé. Reconnaissant l'instant présent sans penser au passé.
Les drapeaux n'ont pas d'âme et n'ont pas de parole.
Ils ne suivent que le vent et n'ont pas de boussole. Et pour trouver sa voie et prendre son envol, chacun sa méthode.
J'aimerais que l'on me dise de quelle couleur est mon drapeau. Les deux cultures l'exigent.
Si ma France à moi est mon berceau, mon Algérie est acquise à mon cœur et celle de mon ego. J'aimerais que l'on me dise.
Oui, que l'on me dise.
On a trouvé nous-mêmes le remède pour soigner nos blessures, nos ratures.
Tant de questions sont dans nos cœurs.
Malgré tous les choix qu'on possède, il a fallu du temps avant que mon métissage ne me fasse plus peur.
Fini ces vieilles rengaines, chacun sa douleur, personne ne veut comprendre celle de l'autre.
Tel l'ivoire et l'ébène, portant en moi ces nuances qui peignent le monde, la vie -comme une éruche. -Rester philanthrope avec les mots.
Je danse avec ce que l'on aime. Si c'est réciproque, on fera ce qu'il faut.
On chantera ce que l'on aime.
On défendra toujours ces deux drapeaux comme une empreinte que l'on connaît.
Et voir sur eux comment souffle le vent.
J'aimerais que l'on me dise de quelle couleur est mon drapeau. Les deux cultures l'exigent.
Si ma France à moi est mon berceau, mon Algérie est acquise à mon cœur et celle de mon ego. J'aimerais que l'on me dise.
Oui, que l'on me dise.
J'aimerais que l'on me dise
Nederlandse vertaling
Ik zou graag willen dat iemand mij vertelt welke kleur mijn vlag heeft. Beide culturen eisen dit.
Als mijn eigen Frankrijk mijn bakermat is, wordt mijn Algerije verworven door mijn hart en dat van mijn ego. Ik zou graag willen dat iemand het mij vertelt.
Ja, vertel het me.
Waarden waaraan ik gehecht ben, de pijn en de wrok ervan worden niet langer besproken.
Sommigen zouden graag zien dat deze links verder gaan dan elkaar. Hoe leg ik het aan mijn kinderen uit?
Ik heb nog steeds problemen met het vinden van mijn plek. Ik blijf hier en zelfs daar een vreemde.
Ondanks de jaren gebeurt er niets en toch is het leven in beweging.
De tijd verandert, niemand wacht, het is niet nodig om gevalideerd te worden, want in het bloed, in onze accenten, blijft alles gepigmenteerd.
Onze stemmen reageren op onze wereld dat we al veranderd zijn. Het huidige moment herkennen zonder aan het verleden te denken.
Vlaggen hebben geen ziel en geen woorden.
Ze volgen alleen de wind en hebben geen kompas. En om de weg te vinden en op de vlucht te slaan, heeft iedereen zijn eigen methode.
Ik zou graag willen dat iemand mij vertelt welke kleur mijn vlag heeft. Beide culturen eisen dit.
Als mijn eigen Frankrijk mijn bakermat is, wordt mijn Algerije verworven door mijn hart en dat van mijn ego. Ik zou graag willen dat iemand het mij vertelt.
Ja, vertel het me.
Wij hebben zelf de remedie gevonden om onze wonden, onze schrammen te genezen.
Er leven zoveel vragen in ons hart.
Ondanks alle keuzes die we hebben, heeft het een tijdje geduurd voordat mijn gemengde ras mij niet meer bang maakte.
Geen van die oude refreinen meer, iedereen heeft zijn eigen pijn, niemand wil die van de ander begrijpen.
Zoals ivoor en ebbenhout, die deze nuances in mij dragen die de wereld, het leven, schilderen als een he. -Blijf filantropisch met woorden.
Ik dans met waar we van houden. Als het wederzijds is, doen we wat we moeten doen.
We zullen zingen wat we leuk vinden.
We zullen deze twee vlaggen altijd verdedigen als een teken dat we kennen.
En zie hoe de wind op hen waait.
Ik zou graag willen dat iemand mij vertelt welke kleur mijn vlag heeft. Beide culturen eisen dit.
Als mijn eigen Frankrijk mijn bakermat is, wordt mijn Algerije verworven door mijn hart en dat van mijn ego. Ik zou graag willen dat iemand het mij vertelt.
Ja, vertel het me.
Ik zou graag willen dat iemand het mij vertelt