FAKE

Pinky-beloften klinken leuk, maar ze breken sneller dan oude hekken na de wind. Tranen zijn hier geen tragedie, maar eerder klein geld dat wordt gebruikt om de spellen van anderen te betalen. Buiten zijn er glimlachen en façades, binnen is er leegte en kartonnen rollen. Alles draait om het wisselen van maskers: drie dagen - en er zijn al nieuwe regels, nieuwe gevoelens, nieuwe fouten. De ironie is dat zelfs wrok zijn eigen poëzie heeft: roze vingers, het stof van Atlanta, liedjes over vriendschap die nooit zal gebeuren. De muziek klinkt als een kermis vol vervalsingen, waarbij het enige dat echt blijft de ergernis van tijdverspilling is.