Не забывай меня

Een mineur-avond ritselt door de pagina's van het dagboek: een eenvoudige mantra over herinneringen en liefde, die zich herhaalt als een liefdevolle aanwijzing. Er is geen paradijs nodig - nabijheid binnen vier muren is voldoende, waar de maan het geluk brengt en de bewondering als een fontein stroomt. De woorden gaan rond als een getijde: ogen - oceaan, figuur - fontein, en het lijkt alsof de hele wereld ermee heeft ingestemd om slechts getuige te zijn van deze aanhankelijke gewoonte. In de ademhaling zit tegelijkertijd passie, gewoonte en een beetje komische dramatiek: verliefdheid die zich luid laat horen, maar op mineurtoon. Warm en een beetje ongemakkelijk, als een oude foto in een boek: je kunt alles vergeven als je dichtbij bent - en dat is bijna genoeg poëzie.