Wake Me up When September Ends

September komt weer zonder te vragen - met regen, natte mouwen en een zacht gerinkel, alsof iemand controleert of alles nog steeds pijn doet. De zomer gaat weg, als gasten die beloofden langer te blijven, maar zich nu haasten om de laatste bus te halen. Het geheugen doet alsof het sluimert, maar de vingers houden toch de knopen van het verlies vast. Hier word je niet volwassen volgens je paspoort: je wordt nat en plotseling word je wie je moet zijn. Je wilt op de knop ‘rewind’ drukken, maar de kalender is koppig en herinnert je beleefd: we wachten af, het wordt makkelijker - ooit na september.