Nobody’s Son

Een gebroken hart klinkt hier bijna als een eeuwige afspeellijst: weer tranen in het kussen, weer rollen verdeeld - vrienden kussen elkaar in een hoekje, en iemand krijgt de titel van eeuwige ‘derde’. Het nummer is bitter, maar niet zonder een sarcastische glimlach: het is pijnlijk, het doet pijn, en toch is het grappig vanwege de banaliteit van het scenario. De knappe jongen blijkt een slechte smaak te hebben, het gevoel is bedrieglijk, en de conclusie is uiterst eerlijk: het wordt steeds moeilijker om te geloven, maar het is te bekend om niet mee te zingen.

Visuele reeks: JJ Stratford

Tekstanimatie: Nagina Lane