pogo

Hier gaat de schittering van edelstenen hand in hand met de schaduw van de straten, en honderdduizenden aan kleding en kettingen klinken niet als opschepperij, maar als een bescherming tegen het verleden. Het ritme is drukkend, als het gebrom van een motor 's nachts, en in dat gebrom hoor je zowel vermoeidheid als opwinding - vallen is geen optie, de klim was te kostbaar.

De pathos in de regels heeft een ironische ondertoon, alsof de held zelf begrijpt: geld, camera's, dansen - het zijn slechts decoraties, en de echte inzet is het uithoudingsvermogen en het team dat hem steunt. Het lijkt over schittering te gaan, maar in werkelijkheid gaat het over hoe je jezelf niet kunt toestaan terug te keren naar waar je “broke as hell” was.