Beschrijving
De winter komt soms niet stil en mooi, maar luidruchtig, als een orkest van vorken die gek zijn geworden. De sneeuw bedekt niet alleen de straten, maar ook wat binnen stevig leek. De stilte in de hal klinkt luider dan welke ruzie dan ook, en een kort briefje in de brievenbus kan het laatste punt zijn. De paarden van de tijd slepen het leven in een cirkel voort, februari brult, en de stilte tussen twee mensen blijkt kouder te zijn dan welke sneeuwstorm dan ook.
Songtekst en vertaling
Origineel
Разгулялись вьюги, как сошли с ума.
С головой хотят снегом замести.
И по всей округе разлилась зима.
Все сломала я, ты меня прости.
Мы стояли вдвоем. Я молчала, ты тоже.
Город вжался в проем твоей тесной прихожей. И леса, и поля, мир с людьми и машинами.
Замерла земля, словно ни души на ней. Я записку тебе бросила в ящик, прочти.
Я уже не вернусь, я уверена почти. Телефон поменяй.
Кого хочешь люби, только не меня. Слышишь?
Разгулялись вьюги, все поют, поют.
Словно на врага щерится февраль.
Лошади по кругу тащат жизнь мою.
Ты скорей меня из души стирай.
Мы стояли вдвоем. Я молчала, ты тоже.
Город вжался в проем твоей тесной прихожей. И леса, и поля, мир с людьми и машинами.
Замерла земля, словно ни души на ней.
Я записку тебе бросила в ящик, прочти. Я уже не вернусь, я уверена почти. Телефон поменяй.
Кого хочешь люби, только не меня.
Слышишь?
Nederlandse vertaling
De sneeuwstormen klaarden als een gek op.
Ze willen hun hoofd bedekken met sneeuw.
En de winter verspreidde zich over het hele gebied.
Ik heb alles kapotgemaakt, vergeef me.
Wij stonden samen. Ik was stil, en jij ook.
De stad is de opening van je krappe gang binnengedrongen. En bossen en velden, een wereld met mensen en machines.
De aarde stond stil, alsof er geen ziel op zat. Ik heb een briefje in je brievenbus laten vallen, lees het.
Ik kom niet meer terug, dat weet ik bijna zeker. Verander je telefoon.
Houd van wie je wilt, alleen van mij niet. Hoor je?
De sneeuwstormen klaarden op, iedereen zong en zong.
Het is alsof Februari naar de vijand grijnst.
Paarden slepen mijn leven in cirkels rond.
Je wist mij snel uit je ziel.
Wij stonden samen. Ik was stil, en jij ook.
De stad is de opening van je krappe gang binnengedrongen. En bossen en velden, een wereld met mensen en machines.
De aarde stond stil, alsof er geen ziel op zat.
Ik heb een briefje in je brievenbus laten vallen, lees het. Ik kom niet meer terug, dat weet ik bijna zeker. Verander je telefoon.
Houd van wie je wilt, alleen van mij niet.
Hoor je?