В заметках

Het nummer klinkt als een briefwisseling waarin woorden sneller worden gewist dan ze worden verzonden. Gedachten aan een geliefde zijn als concepten die onmogelijk definitief kunnen worden verwijderd: het geheugen van de telefoon zit vol, maar het hart bewaart toch kopieën. Hier is sprake van een lichte onzekerheid en de opwinding van het eerste echt belangrijke ‘blijf nog even’. En tussen de regels door is er die stilte, waarin de ogen luider spreken dan welke tekst dan ook.