21

Het is alsof een warme avond plotseling is vervangen door de leegte van een uitgeschakeld scherm. Het licht brandt nog steeds, maar het geeft geen warmte meer. Dromen vallen uiteen als papieren sterren van oude posters, en alleen het geluid blijft over - pulserend, heet, als de adem van de tijd zelf. Hier is een lichte weemoed naar de eenentwintig, en bittere ironie: het beste dat overblijft, wordt bewaard in het geheugen van de telefoon. Maar in deze as is er nog steeds warmte - diezelfde ‘heat’ die ervoor zorgt dat het niet helemaal afkoelt.