Lose Yourself Again

Ergens tussen de scherven van verlangen en de grens waar ‘te veel’ begint, ontvouwt zich een nieuw perspectief – vanuit de hoogte van een vreemde aanraking. Daar hoef je niets te zeggen – alles is duidelijk wanneer iemand langs je ruggengraat klimt, als een ladder naar een verboden ruimte. Een breekbaar hart, als een porseleinen kopje met een barst - en toch wordt het gevuld. Zenuwen gespannen, controle nul. Maar dan gaat het licht zonder waarschuwing aan en zie je plotseling de hele wereld. Bijna mooi. Bijna niet eng. En als je weer verdwaalt, is dat niet de eerste keer. Het belangrijkste is dat er iemand is die je zelfs blindelings kunt volgen. Of vallen, maar dan wel synchroon.